به گزارش آقای هویج به نقل از مهر به نقل از شینهوا، پژوهشگران از داده های مطالعه طولانی مدت «کودکان دهه ۹۰» که در دانشگاه بریستول بریتانیا انجام شده است، برای درک سهم ژنتیکی در الگوهای شاخص توده بدنی ۶۲۹۱ کودک بین سنین یک تا ۱۸ سال استفاده کردند.
«وانگ گنگ»، محقق ارشد از موسسه علوم زیستی مولکولی دانشگاه کوئینزلند استرالیا، اظهار داشت: «محققان با تحلیل و بررسی رشد خردسالان در طول زمان، نه در یک سن واحد، توانستند ببینند که چه طور ژنتیک کودک بر سرعت رشد آنها تأثیر می گذارد.»
وانگ اظهار داشت: «والدین اغلب نگران افزایش وزن سریع کودک یا رشد متفاوت او نسبت به دیگران هستند، اما نتایج ما نشان داده است که تنوع ژنتیکی می تواند بر این تغییرات تأثیر بگذارد.»
وی در ادامه اضافه کرد: «به نظر می رسد ژنتیک در مراحل مختلف زندگی بطور متفاوتی بر رشد تأثیر می گذارد، بطوریکه مجموعه های مشخصی از ژن ها بر BMI در نوزادی و نوجوانی تأثیر می گذارند.»
وانگ اظهار داشت: «هنگام استفاده از این نتایج جهت بررسی سلامت، نتایج ما نشان داده است که تفاوت اندازه بدن در خردسالان خردسال لزوماً نشان دهنده خطر چاقی مادام العمر نیست.»
با این حال، پژوهشگران دریافتند که سطح BMI در حدود سن ۱۰ سالگی و نرخ کلی رشد از یک تا ۱۸ سالگی، ارتباط قوی تری با خطرات بعدی دیابت، کلسترول بالا و بیماریهای قلبی دارد.
«نیکول وارینگتون»، پژوهشگر ارشد دانشگاه کوئینزلند اظهار داشت که ژنتیک حدودا یک چهارم تفاوت ها در تغییرات وزن بدن خردسالان را تشکیل می دهد و این امر بر نیاز به رویکرد های خاص سن برای ممانعت از چاقی یا نظارت بر رشد سالم تاکید می کند.
به طور خلاصه، وانگ عنوان کرد: هنگام استفاده از این نتایج جهت بررسی سلامت، نتایج ما نشان داده است که تفاوت اندازه بدن در خردسالان خردسال لزوماً نشان دهنده خطر چاقی مادام العمر نیست. با این وجود، محققان دریافتند که سطح BMI در حدود سن ۱۰ سالگی و نرخ کلی رشد از یک تا ۱۸ سالگی، ارتباط قوی تری با خطرات بعدی دیابت، کلسترول بالا و بیماریهای قلبی دارد.
منبع: پول من